Бутун дунёда ишемик инсульт катталар неврологиясининг энг муҳим тиббий-ижтимоий муаммоларидан бири ҳисобланади, чунки у юқори ўлим, ногиронлик ва когнитив бузилишлар кўрсаткичлари билан тавсифланиб, беморларнинг функционал мустақиллигига ва ҳаёт сифатига узоқ муддатли таъсир кўрсатади. Жаҳон соғлиқни сақлаш ташкилоти (ЖССТ) таърифига кўра, «реабилитация инсультдан кейинги даволаш ва тикланишнинг энг муҳим таркибий қисми ҳисобланади. Унинг мақсади беморларда функционал қобилиятларни тиклашга кўмаклашиш, ҳаёт сифатини яхшилаш ҳамда имкони борича мустақил ҳаёт кечиришини таъминлашдан иборат» . Барча инсульт ҳолатлари ичида ишемик инсульт энг кенг тарқалган бўлиб, у барча янги инсульт ҳолатларининг тахминан 65,3% ини ташкил этади, юқори даромадли мамлакатларда эса бу улуш 74,9% гача етади. Касалликнинг учраш частотаси ёш ортиши билан кескин кўпаяди ва жинсга оид хусусиятларга эга бўлиб, муаммонинг ижтимоий аҳамияти шундаки, ишемик инсультдан кейин кўплаб беморларда барқарор неврологик дефицит, ҳаракат ва нутқ бузилишлари ҳамда ижтимоий мослашув қийинчиликлари сақланиб қолади.